Takie święta zdarzają się tylko raz w roku. Są różne święta w kalendarzu, ale właśnie te, są świętami najbardziej lubianym przez dzieci.
W taki dzień Filip i Julka, ubrani odświętnie, już od rana przygotowani byli do wyjścia z domu.
Babcia z dziadkiem mieszkali spory kawałek drogi od nich, więc musieli przejść kilka ulic, żeby do nich dotrzeć.
Po śniadaniu, zabrawszy prezenty przygotowane przez rodziców, oraz kwiaty, udali się w drogę.
Filip jako starszy trzymał Julkę za rękę i szedł z prawej strony, żeby być bliżej jezdni niż siostra. Czuł się bowiem odpowiedzialnym młodym człowiekiem, a mając już 11 lat, mógł poruszać się po mieście bez rodziców, sam będąc opiekunem młodszej siostry.
Mijali sklepy, przystanki tramwajowe, autobusy i szeregi samochodów stojących na parkingach. Wszystko to było bardzo ciekawe, lecz spieszyli się, gdyż nie mogli się doczekać spotkania z dziadkami.
Dzień był dość mroźny, gdyż styczeń tego roku był śnieżny i mróz trzymał zarówno w nocy, jak i w dzień.
Wreszcie dotarli do mieszkania dziadków i zadzwonili do drzwi.
W drzwiach po chwili stanął dziadek i uśmiechnął się radośnie na widok wnucząt:
– Filipek, Julcia, witajcie…
– Dzień dobry dziadziu – powiedział Filip.
– Wchodźcie, wchodźcie, pewnie zmarzliście – zmartwił się dziadek.
– Jest mroźno, ale szliśmy szybko, a mama ubrała nas ciepło – stwierdziła rezolutnie Julka.
– Babcia zaraz zrobi wam gorącej herbaty z sokiem malinowym – rzekł dziadek i wpuścił ich w głąb mieszkania.
Babcia już czekała przy zastawionym ciastkami i innymi smakołykami stole, stojącym na środku pokoju.
Mieszkanie dziadków było umeblowane trochę staroświecko w pojęciu dzieci, lecz dziadkowie mieli sentyment do tych wszystkich mebli, starych zdjęć i bibelotów stojących na półkach.
Dzieci zawsze z ciekawością spoglądały na te wszystkie cuda, które mogły oglądać tu lub w Internecie, ale dotknięcie tych wszystkich wspaniałych przedmiotów i posłuchanie o ich historii, to było dla nich zawsze niezapomniane przeżycie.
Babcia już spieszyła z kuchni z parującą herbatą na tacy.
– Siadajcie, siadajcie kochani – uśmiechała się radośnie.
– Babciu i dziadku – powiedział Filip – W dniu Waszego święta, życzymy wam dużo zdrowia i pomyślności, oraz żebyście jak najdłużej zostali z nami, gdyż bardzo was kochamy. Julka kiwała tylko z przejęciem główką, gdyż była jeszcze za mała, żeby tak pięknie przemawiać, jak Filipek. Ściskała tylko mocno kwiatki dla dziadków i pięknie dygnęła, wręczając bukiecik i laurkę, którą sama wymalowała na tę okazję.
– Dziękujemy wam bardzo, kochane wnuczki – uśmiechnęła się uradowana babcia, a dziadek przetarł szybko okulary, które tak jakoś dziwnie zaparowały mu ze wzruszenia…
– Cóż tam u was nowego – spytała babcia – Jak w szkole Filipku?
– Dziękuję babciu – odrzekł chłopiec – wszystko w najlepszym porządku.
– A ty, Juleczko – spytał dziadek – poznałaś nowe koleżanki w przedszkolu?
– Tak dziadku, czuję się tam bardzo dobrze…
– No, to siadajcie do stołu – rzekła babcia, nakładając dzieciom na talerzyki ciasto. Rozmowa przebiegała w rodzinnej atmosferze i nic nie zakłócało uroczystości.
W pewnej chwili babcia poderwała się z krzesła.
– Och, zapomniałabym o ważnej rzeczy. Jakąś godzinę temu zadzwonił wasz kuzyn Maciek, że potrzebne mu są natychmiast pieniądze, gdyż spowodował wypadek i musi zapłacić dwadzieścia tysięcy, bo inaczej zabiorą mu prawo jazdy.
– Tak, tak – westchnął dziadek – Biedny Maciuś, musimy mu pomóc.
– Ależ babciu, dziadku – przestraszył się Filip – Opowiedzcie nam, jak to się stało?
– No Filipku – zaczęła babcia – zadzwonił do nas Maciuś, że spowodował wypadek i potrzebne są mu pieniądze, a rodzice nie mają takiej kwoty. Muszę iść szybko do banku, żeby wypłacić odpowiednią sumę.
– Czy babcia poznała Macka po głosie? – spytał Filip.
– W pierwszej chwili nie poznałam i nawet spytałam, dlaczego ma taki zmieniony głos – rzekła babcia – ale Maciuś powiedział, że jest przeziębiony i ma chrypkę.
– Babciu – przestraszył się chłopiec – w żadnym wypadku tego nie rób. To może być oszustwo.
– Ale jak to oszustwo – zdziwiła się babcia – dlaczego Maciuś miałby nas oszukiwać?
– To najprawdopodobniej wcale nie był Maciek – rzekł wystraszony Filip .
To oszuści, którzy podszywając się pod Maćka, chcą wyłudzić od was pieniądze.
– E, Filipku, co ty mówisz – zdziwił się dziadek – Jacy oszuści, przecież Maciuś mówił do nas tak ładnie, babciu i dziadku. I tak nas przekonywał i taki był zmartwiony. Jak tu wnuczkowi nie pomóc? Przecież to tak jak wy, nasz wnuczek, tylko starszy.
– Pewnie babcia i dziadek nie słyszeli o tak zwanym oszustwie „na wnuczka” – rzekł rezolutnie Filip. Już wyjaśniam. Całe szczęście, że przyszliśmy dzisiaj do was. Inaczej stracilibyście oszczędności całego życia…
Oszuści dzwonią do starszych ludzi i wykorzystując ich łatwowierność, wyłudzają od nich pieniądze. Tu trzeba działać szybko i powiadomić policję.
– Ale jaką policję, po co policję? – oponował dziadek.
– Bo to są oszuści dziadku i chcą was okraść z oszczędności.
– No, może rzeczywiście – zmartwił się dziadek – coś mi się to wszystko nie podobało, ale nie pomyślałem o tym, że to może być oszustwo.
– Przynieście tu laptopa, którego dostaliście na święta od naszych rodziców – rzekł Filip – zaraz wszystko wam pokażę.
Dziadek poszedł do drugiego pokoju po komputer, a kiedy go przyniósł, Filip odszukał odpowiednią stronę w Internecie, i pokazał dziadkom, na czym polega oszustwo „na wnuczka”.
Dziadkowie byli zdumieni i zaskoczeni.
– Nigdy bym nie pomyślała, że coś takiego można zrobić starszym ludziom – westchnęła babcia. Jak to dobrze, że ostrzegliście nas przed tymi wstrętnymi oszustami.
– Pokażę wam jeszcze inne zagrożenia i nauczę was posługiwać się tym laptopem – rzekł Filip.
– To bardzo potrzebne narzędzie, które pozwala uniknąć takich zdarzeń w przyszłości.
– Ale czy my damy sobie radę z tą maszyną – zmartwił się dziadek – Może to już nie na nasze głowy…
– Nie, nie, dziadku – odrzekł chłopiec – To nie jest takie trudne, jakby się mogło wydawać. Wszystko wam pokażę i wszystkiego nauczę.
– Jak to dobrze mieć takiego mądrego wnuka – rzekła babcia – Wasi rodzice nie mają dla nas tyle czasu…
– Och babciu – zarumienił się chłopiec – kochamy was i taka nauka, to dla nas przyjemność.
Pamiętajcie, żeby przy korzystaniu z Internetu, nie klikać w żadne podejrzane linki i nie otwierać nieznanych załączników do wiadomości. Nie podawać haseł do kont bankowych i kart kredytowych. Ani bank, ani policja, nigdy nie zażądają od was takich informacji. To mogą być tylko oszuści.
– Dalibyśmy się oszukać – babcia złapała się za głowę. I pomyśleć, że już chciałam iść do banku i zostawić te pieniądze w pewnym wskazanym przez tego człowieka miejscu.
– Na szczęście wszystko skończyło się dobrze – odetchnął z ulgą dziadek. Macie u nas nie tylko duże lody, ale i wyjazd na wspaniałe wakacje nad morzem.
Filip zadzwonił na policję i zgłosił udaremnioną próbę oszukania swoich dziadków, a policjanci pochwalili jego rezolutność i zajęli się tą sprawą.
I wszystko skończyło się szczęśliwie, dzięki mądrym wnukom a dziadkowie zdobyli nowe doświadczenie, by w przyszłości być bardzo ostrożnymi i przekazywać innym swoim znajomym ostrzeżenia przed oszustami.
Dzieci zostały u dziadków jeszcze jakiś czas, rozmawiając o różnych ważnych sprawach rodzinnych.
– Mam nadzieję, babciu i dziadku, że zaszczepiliście się przeciwko temu paskudnemu wirusowi COVID-19? – spytał Filip.
– Ależ oczywiście wnusiu – zabrał głos dziadek – Ja i babcia przyjęliśmy zarówno dwie dawki podstawowe, jak i dawkę przypominającą.
– To świetnie – ucieszył się chłopiec – Nasi rodzice, ale również my, zaszczepiliśmy się przeciwko temu wirusowi. Wprawdzie pandemii już nie ma, ale zawsze myjemy dokładnie ręce i przestrzegamy wszystkich zasad higieny.
– Wasi rodzice to bardzo mądrzy ludzie – rzekła poważnie babcia – Waszego tatę wychowaliśmy na odpowiedzialnego człowieka, a i wasza mama jest równie mądrą kobietą.
I na takich przyjaznych rozmowach, upłynął im czas.
Po południu rodzice odebrali dzieci od dziadków i po złożeniu im życzeń, cała rodzinka udała się do domu.
I ja, z okazji Dnia Babci i Dziadka, życzę Wam kochani seniorzy, dużo zdrowia i pomyślności w życiu osobistym, oraz pociechy z wnuków, a także ostrożności i przemyślanych działań na co dzień.
Autor Jerzy Zbigniew Grzeszczuk